May mga pagkakataon na kahit na mahal at gusto mo pa sya eh kailangan mo syang pakawalan. May mga rason. Hindi naman ako magiging padalusdalos sa pagkakataong ito. Matagal kong pinag isipan at tinimbang ang mga rason. Pero iisa ang lumalabas...................kailangan kitang bitawan.
Mahal kita. Naging kasama sa maraming saya at pagkakataon. Marami tayong pinag daanang mga pagsubok na magkasama. Pero dumating yung oras na hindi na kita nakakasama dahil sa nagiging pabigat ka na sa akin. Magaling ka pa din. Dabest ka pa din..pero sabi ko nga may mga rason ang pagdedesisiyon ko ng ganito. Magiging anfeyr sayo kung basta na lang kita iiwan sa isang sulok kasi alam kong marami ka pang magagawa..may asim ka pa kaya masakit man sa pekpek ko eh nagdesisyon akong hanapan ka ng taong mag aalaga sayo.
Alam ko unfeyr ako na basta na lang kita hanapan ng panibagong mamahalin na hindi man lang kita tinatanong kung gusto mo ba? Eh takot ko na lang na sumagot ka?!
Ano ang gagawin ko kung sumagot ang isang DSLR???
guni guni ko lang
Alam mo yung feeling na may gusto kang gawin as in ngayong ngayon na. Tapos hindi mo naman magawa ng ngayong ngayon na dahil napaka imposibleng gawin ng ngayong ngayon na?! Tapos saka mo marerealized na kailangan ng napakatagal na proseso para mo magawa yung bagay na gusto mong gawin ngayong ngayon na.
Sakit sa pekpek db?
Ewan ko bigla bigla ko na lang naramdaman na gusto ko ng mag kapamilya. Magkaroon ng puckner for life hindi yung pang ilang buwan o taon lang. Ah basta yung idea drama ng pagkakaroon ng asawa…ganon!! Yung pamilya na akin talaga. Yung may uuwian akong sariling bahay tuwing hapon. Yung may ipagluluto ka. May iintindihin kang mga responsibilidad bilang ilaw ng tahanan. Yung may lalambingin at lalandiin ka. Yung may hahaplos sayo pag pagod ka. Yung may mag aalaga sayo at may aalagaan ka. Yung may magiging kahati ka sa mga desisyon at problema. At higit sa lahat….yung may gagahasa sayo pagdating ng gabi!
Pero hindi naman ganon kadali yun. Lalo na sa kagaya ko na sanay na mamroblema at gawan ng solusyon ang problema mag isa. Nasanay na akong mag isa. Sakit sa pekpek yun.
May GV nga ako ngayon pero hindi ko naman maramdaman na sya yung magiging puckner for life ko. Choosy ba ako o di pa lang sya ang talagang kasukat ng pekpek ko.
Ahhhhhhh!!! Baka epekto lang ito ng nag iinit ako pero walang mapag labasan ng nararamdaman. Hindi na makuha sa pagbabad sa tubig. Hindi na makuha sa paglalaro sa sarili. Hanggang kailan ako magiging ganito? Tigang!!
Sakit sa pekpek db?
Ewan ko bigla bigla ko na lang naramdaman na gusto ko ng mag kapamilya. Magkaroon ng puckner for life hindi yung pang ilang buwan o taon lang. Ah basta yung idea drama ng pagkakaroon ng asawa…ganon!! Yung pamilya na akin talaga. Yung may uuwian akong sariling bahay tuwing hapon. Yung may ipagluluto ka. May iintindihin kang mga responsibilidad bilang ilaw ng tahanan. Yung may lalambingin at lalandiin ka. Yung may hahaplos sayo pag pagod ka. Yung may mag aalaga sayo at may aalagaan ka. Yung may magiging kahati ka sa mga desisyon at problema. At higit sa lahat….yung may gagahasa sayo pagdating ng gabi!
Pero hindi naman ganon kadali yun. Lalo na sa kagaya ko na sanay na mamroblema at gawan ng solusyon ang problema mag isa. Nasanay na akong mag isa. Sakit sa pekpek yun.
May GV nga ako ngayon pero hindi ko naman maramdaman na sya yung magiging puckner for life ko. Choosy ba ako o di pa lang sya ang talagang kasukat ng pekpek ko.
Ahhhhhhh!!! Baka epekto lang ito ng nag iinit ako pero walang mapag labasan ng nararamdaman. Hindi na makuha sa pagbabad sa tubig. Hindi na makuha sa paglalaro sa sarili. Hanggang kailan ako magiging ganito? Tigang!!
Subscribe to:
Posts (Atom)