“Magtanim ay hindi biro,maghapong nakayuko!!”
(kakasakit ng panganyod)
Kung di mo pa alam..lyrics ng isang kantang pinoy yan tungkol sa pagtatanim ng palay. Ang galling lang ng sumulat ng kanta na yan. Inisip ko na malamang eh galing sa pamilya ng magsasaka kasi alam nya ang hirap ng pagtatanim ng pangunahing pagkain hindi lang sa Bayang Sinilangan kundi na din sa mga kalapit bansa nito.
Sa tinitirhan ko ngayon eh kaharap lang ng kwarto ko ay palayan. Hindi naman sa ngayon ko lang napahalagahan ang hirap ng mga magsasaka sa kanilang ginagawa kundi ngayon ko lang talaga nasubaybayan ang kanilang mga ginagawa bago makaani ng butil ng palay. At talaga namang sa tingin ko pa lang eh talagang nakakapagod na. Nasa initan ka sa lahat ng oras mo. Kakailanganin ng todong pagpapalabas ng maskel sa bigat ng trabaho. Nakalubog ka sa putik at higit sa lahat pag nagtatanim eh talagang nakayuko na nakakapagod yun ng panganyod. Gawd!!
Nagtataka nga ako kung bakit nakakagawa pa ng bata sa gabi ang mga nagsasaka. Kung ako yun malamang para akong katawan ng saging na itinumba sa higaan tuwing gabi.
Kaya kung ikaw eh isang nilalang na nagsasayang ng kanin..magdalawa..tatlo..apat na isip ka. Hindi mo alam ang hirap ng mga taong nagtatanim para sa bigas na ating kinakain.
Hindi ko alam kung may makakaimbento ng makina na gagawa ng bigas…pero sana wala. Hindi sa dahil gusto kong may taong maghirap kundi para sa akin eh ang pagtingin sa palayan at sa mga gumagawa doon eh para ka na ding tumitingin sa isang buhay na sining…the beauty and art of planting rice!
Naalala ko ang mudra ko nong bubot pa ako at wala pang kamalayan sa sarap ng seks…lagi nyang pinasasaid ultimo isang butil ng kanin sa plato namin kasi daw kahit daw ang isang butil noon eh katumbas ng isang buong katawan ni Fafa Jetut. Ngayon ko lang napag isip ang ibig nyang sabihin.
